تیک تاک ساعت تاک تیک تاریخ است

روزهای بغض آلود...

سپیده — Mon, 04 Oct 2010 17:47:39 GMT

*ساعت 1 شبه. دارم بادبادک باز رو میخونم .هر چی بیشتر جلو میرم بغضم بیشتر میشه.تلخه و دوست داشتنی .مامان طبق معمول هرشب میاد و میگه :پنجره ها رو موقع خواب ببند هوا سرده سرما میخوری چراغم تا دو و سه روشن نذار چراغ مطالعه بزن شب بخیر. اینا رو سریع میگه و میره.صفحه 105کتاب...من سرم رو از پنجره کردم بیرون و گریه...

*از اون اول بچگی هم یه جور خاصی دوست داشتم.از همه هم شنیدم که تو هم از اول بچگیم منو یه جور دیگه دوست داشتی.یه جوریه که وقتی تلفنی هم سلام و احوالپرسی میکنیم دوست داشتنت رو حس میکنم.یه چیزی ورای دوست داشتنه عمو و برادر زداه.امروز وقتی گفتی افسردگی کردی تمام وجودم بغض شد...

*سحر و فاطیما دارند برمیگردند تهران .مامانیا با سحر میرند فرودگاه.طبق معمول من نمیرم.بدم میاد از بغض و گریه توی جمع.

*خانه عمو کوچیکه بودی تازه برگشتی.سریع میام طبقه پایین .دلم تنگ شده برات.میشینیم به درد و دل کردن. برام از بدختی زنی میگی که پله های آپارتمان عمو اینا رو تمیز میکنه...با هم اشک میریزیم...

*1 سال و یک ماه از رفتنت میگذره و هنوز که هنوزه هیچکی باورش نمیشه.مثل هر شب برات فاتحه میفرستم و میخوابم.تمام شب خواب مراسمت رو میبینم که توش نبودم و به اندازه ی این یک سال و یک ماه اشک میریزم...

*همه چی آرومه...

(بدون عنوان)

سپیده — Mon, 06 Sep 2010 21:37:53 GMT

بله دیگه وقتی دائم خدا هندسفیری تو گوشت باشه و در حال آهنگ گوش دادن باشی نتیجش میشه اینکه هر آهنگ مربوط به یه اتفاق خاص تو زندگیت میشه...و وقتی بعد از چند مدت دوباره میشینی و آهنگها رو گوش میدی تک تک اتفاقا با جزییات کاملشون جلوی چشمت رژه میرن و میشن سوهان روحت...

**کاش من اینقدر حافظم خوب نبود...

**آهنگ خاطره مهام رو که این روزا ایران موزیک نشون میده رو بسیار دوست میدارم همچنین خودش را.

ترس

سپیده — Fri, 27 Aug 2010 10:34:20 GMT

برای من یه نسبت مستقیم بین شجاع بودن و آب سرد همیشه وجود داشته.به این صورت که وقتی شجاع بودم عاشق دوش گرفتن آب سرد بودم.سرد به معنای واقعی کلمه.یا وقتی استخر میرفتم من کل دو ساعت رو از جکوزی داغ میپریدم تو جکوزی سرد و برام آخر لذت بود.یادمه دو سه سال پیش وقتی اخر شبا جمع دخترونه همیشگیمون جمع میشد اولین نفری که پیشنهاد فیلم ترسناک بودن رو میداد من بودم اونم با شرایط خاص:همه برقا خاموش و صدای تلویزیون بلند ...

الان دو ساله که جرات زیر آب سرد رفتن رو ندارم جرات فیلم ترسناک دیدن رو ندارم.ترسو شدم.آخرین بار که با سعید و رضا و سحر رفته بودیم ارم تهران روم نشد که بگم برای من بلیط ترن نگیرید و اون بالا داشتم سکته میکردم اونم منی که عاشق ترن بودم..

واقعا نمیدونم این همه ترس چجوری و از کجا میاد میریزه تو وجود آدم و روحیات آدم رو 180 درجه تغییر میده...

**ترسو آب قرسو هم خودتی!!

**تو وسط تابستان سرما خوردگی و گلو درد و امپول خوردن خیلی ستمه به خدا...

**جناب کامنت خصوصی جوابت رو چجوری بدم وقتی راه ارتباطی نداریم؟؟؟

عشق...

سپیده — Tue, 17 Aug 2010 16:54:40 GMT

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پُر ز لیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نیشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق،دل خونم نکن
من که مجنونم تو مجنونم نکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو... من نیستم

گفت ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پنهان و پیدایت منم

سالها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یکجا باختم

کردمت آواره صحرا نشد
گفتم عا قل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر می زنی
در حریم خانه ام در می زنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم

تصمیم کبری در یک لحظه

سپیده — Sat, 14 Aug 2010 11:01:13 GMT

فکر کن از اون روزی که دانشگاه قبول شدی فقط و فقط هدفت فوق بوده و تو طول ترم هم جوری واحد برمیداشتی که که بتونی سال آخر دانشگات امتحان فوق بدی.بعدشم بشینی بادوستت کلی برنامه بچینی که از کی شروع کنی درس خوندن و حتی روزای سالن مطالعه رو هم مشخص کنی بعد یهو خیلی قاطع به همه اعلام کنی که به نظر من فوق خواندن کار مزخرفیه و من تحت هیچ شرایطی برای فوق نخواهم خواند.

یا مثلا فردا جشن عقد دختر عمت دعوت باشی بعد یهو تصمیم بگیری که موهات رو حنا بگیری و هرچی ملت بگن نکن اینکارو تو اینکارو بکنی.و وقتی موهای خوشرنگت رو تو آیینه ببینی حظ کنی از این تصمیم گرفتنت.

کلا آدمی هستم که همیشه اینجوری تصمیم میگیرم.تا الانم خدارو شکر پشیمان نشدم.میخوام بعد از مدتی یه حال اساسی به دلم بدم و طبق نظریاتش عمل کنم...البته به جز در یه مورد به خصوص.

پ.ن١:یکی از بهترین مسافرتهایی بود که تا حالا رفتم.البته جای دوستاه پایه ی همیشگی فوق العاده خالی بود.

پ.ن٢:از این به بعد حضور پررنگ تری خواهم داشت.

پابوس آقا

سپیده — Mon, 19 Jul 2010 18:37:24 GMT

بین این همه واژه بعضی واژه ها هستند که ناب اند.خالص و بی ریا و دوست داشتنی اند.معنای اصیل خودشون رو حفظ کردند و گذر زمان روشون تاثیر نذاشته.من عاشق این واژه ها ام.یجورایی خوشمزه و خاص اند.حظ میکنم وقتی به جای اینهمه واژه معادل از این واژه ها استفاده میکنم.

مثلا وقتی میگی ""میخوام برم پابوس آقا""یعنی دستتات گرفتی بالا و سرت رو انداختی پایین و تسلیم تسلیمی.ادعا نداری.سر تا پای وجودت پر از نیازه و دنبال یه پناهگاه امن میگردی که بشینی و درددل کنی و آروم اشک بریزی...

دارم میرم پابوس آقا.دل تو دلم نیست.حال عجیبی دارم.دو هفته ای نیستم.اگه لایق باشم برای همتون دعا میکنم.دوستتون دارم زیاد...

روزها...

سپیده — Tue, 27 Apr 2010 15:43:00 GMT

بین روزهایی که میآیند و میروند بعضی روزها هستند که دلت میخواهد آنها را از دل تقویم بیرون بکشی و بگذاریشان جایی که هر لحظه چشمت بهشان بیفتد ...نگاهت به آن تاریخ بیفتد و لحظه به لحظه آن روز و آن ساعت برایت تداعی شود و دلت از مزه مزه کردن آن لحظه ها قنج برود...

بعضی وقتها دلت میخواهد کل تقویم پارسالت را در ۶٠یا ٧٠ روز خلاصه کنی.خلاصه کنی به تعداد روزهایی که واقعا زندگی کرده ای و طعم آن روزها هنوز زیر دندانت است.

تقویم سال ٨٨ هنوز روی دیوار اتاقم است.امروز بلاخره برداشتمش.روزهای خاص زندگیم را با خودکارهای رنگی علامت زده ام.علامت زده ام که یادم بماند که چه روزهایی خدا چقدر قشنگ به من نگاه کرده و حتی بعضی روزها بهم خیره شده...

تقویم سال ٨٩ رو به دیوار میزنم.هنوز هیچ علامتی روی روزهایش وجود ندارد.منتظر علامتی است که تا حالا نخورده...

خدای مهربانم!!!!!

تقویم سال ٨٩ اتاقم دلش یک عالمه روزهای علامت زده میخواهد.دلش میخواهد ٣۶۵ روزش علامت بخورند.هوایش را داشته باش...

مشترک مورد نظر خسته میباشد...

سپیده — Tue, 20 Apr 2010 16:06:36 GMT

با امروز دقیقا ١٨ روزی میشه که خسته ام.آره دیگه...از ١٣ بدر تا الآن اینجوریم.حتی صبح ها بعد از یه خواب ٨ ساعته باز احساس خستگی میکنم.شاید در این ٢١ سال اولین باری باشه که اینجوری میشم و اینقدر طولانی میشه.

بعضی وقتها خودمم خندم میگیره...دیشب داشتم جزومو کامل میکردم و خودکارم قطع کرد.بقیه خودکارام تو کمد زیر کتابخانه بود که یه دومتری از من دور بود...فکر کن من نزدیک ٢٠ دقیقه همین جوری منتظر نشستم تا یکی از در اتاقم رد بشه و من بهش متوسل بشم که برام خودکار بیاره...یا مثلا گوشیم تو اتاق بود و من تو پذیرایی نشسته بودم که صدای اس ام اس اومد دیگه اونموقع حدود ١٠ دقیقه ای با خواهرم بحث کردم سر اینکه براش ریاضی توضیح بدم و کوله پشتیم رو سه روز ببره تا راضی شد که بره گوشیم رو بیاره...یعنی بدانید و آگاه باشید که شدت خستگی تا کجاست!!

وقتی ساعت ٧ کلاس دارم شب قبلش ساعت ١١:٣٠ کل برقها رو بدون هیچ گونه توجهی به سایر اعضا خاموش میکنم و دیگه ساعت ١٢ خوابم(شبای عادی تا ٢ بیدارم)

و همش استرس این رو دارم که حداقل ٧ ساعت بخوابم واگه صبحش مامانم منو ساعت ۶:۵٧ بیدار کنه بازم اون سه دقیقه رو میخوابم...

خلاصه عجیب خسته ام عجیب...

پاره ای از توضیحات:

١)بعد از عید ٣تا پست متفاوت گذاشتم که هر کدام را بعد از ٣ ساعت بدون هیچ دلیلی حذف کردم.

٢)دلم به شدت خانه سبز رو میخواد با اون صدای منحصر به فرد شکیبایی وقتی که میگفت :عاااااااااااطفه...

٣)دیدن سی دی کنسرت گروه شمس و همای را از دست ندید از من خسته گفتن بود.

۴)خدا این ترم را به خیر بگذراند(آمین)

۵)زین پس به جای کلمه دشمن در جمله معروف((کی خسته است ؟؟؟ دشمن))میتوانید از سپید استفاده کنید که خیلیم بهش میاد و واج آرایی ((س))داره.

ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی...

سپیده — Fri, 19 Mar 2010 14:43:34 GMT

١)امروز بلاخره پس از یه تورنمنت سخت و نفس گیر ١۵ روزه خانه تکانی عید به پایان رسید و خلاص شدیم.امروز تازه بعضی قسمت های خانه به دور دوم هم رسید.خدا رو شکر که فردا عیده...جالبه که در جواب هر غرغر بنده مادرجان با لحنی حق به جانب میفرمودند:تو نمیخواد دست بزنی کار دو دقیقه ی خودمه!!!(یعنی هلاک این تیکه کلام مامانم هستم)

٢)امسال اینقدر گفتند چهارشنبه سوزی و فیلم این ادمای سوخته رو نشان دادند که وقتی یکی کبریت روشن میکرد یا سیگارتی پرت میکرد داد من میرفت هوا که:عزیز من نکن!! صدا و سیما این مستندهارو به خاطر من و تو نشان میده.همین کارو میکنی که جزغاله میشی...خلاصه بساطی داشتیم

٣)بچه که بودم و جای زیارتی میرفتم همیشه بابام میگفت یه دعای خوب بکن که به درد همیشت بخوره...منم اینقدر تنبل بودم که حوصله فکر کردن نداشتم و میگفتم :خدا خودش خوب میدانه دیگه من چیزی نمیگم...حالا این شده حکایت دعا کردنم لحظه ی تحویل سال...

۴) پارسال نیم ساعت مانده به لحظه ی تحویل سال داشتیم شبکه ٣رو نگاه میکردیم که مجریه گفت یه برنامه ویژه ویژه براتون تهیه کردیم...بعد از چند دقیقه دیدم رفتن کره و دارند با یانگوم مصاحبه میکنن...یعنی اون لحظه میخواستم تنگ ماهی رو بکوبم تو سرم.آی دلم برای حافظ کباب شد آی کباب شد...به جای اینکه برن سفره هفت سین رو سر مزار حافظ بچینن و یه خوش صدا غزل :زکوی یار میاید نسیم باد نوروزی رو بخونه رفتن با بازیگر کره ای مصاحبه میکنن.فکر کنم امسال دعای تحویل سال رو بدن جومونگ بخونه...ای خدا!!!

5)امروز دقیقا 14 روز مانده به سیزده به در.عاشق این روزم.خدا این روز را برای ما آریایی ها از گزند اعراب حفظ کند(الهی آمین).به خدا اگه اعراب دست بذارن رو این روز من دیگه خیلی غیرتی میشم و این حرکتشون رو رسما محکوم میکنم!!!

6)کلی دنبال قالب بهاری گشتم ولی چیز خوبی پیدا نکردم.این قالب یجوری به دلم نشست.چطوره؟؟

7)فردا همین موقع ها خواهرم و خپل عزیز دلم میان البته انشاله.از حالا دل تو دلم نیست.

1000)علاقه شدیدی به این موردی نوشتن پیدا کردم و نمیتونم ترک کنم.اعتیاد بیماریست...

1389)به به عیدتون مبارک.ایشاله صدسال به این سالها.هر چی آرزوی خوبه مال شما...ایشاله تو سال جدید اون اتفاق قشنگه ی زندگیت برات بیفته...ایشاله سالی باشه سرشار از سلامتی و خیر و برکت.(سر سفره هفت سین یادمون نره برای مریضا دعا کنیم)

(((سال 1389 بر تمام آریایی های عزیز مبارک)))

بدون شرح

سپیده — Sat, 06 Mar 2010 09:10:20 GMT

دلم گم کرده راهش را و چشمانم نگاهش را

شبیه آسمانی که شبی گم کرده ماهش را