بین این همه واژه بعضی واژه ها هستند که ناب اند.خالص و بی ریا و دوست داشتنی اند.معنای اصیل خودشون رو حفظ کردند و گذر زمان روشون تاثیر نذاشته.من عاشق این واژه ها ام.یجورایی خوشمزه و خاص اند.حظ میکنم وقتی به جای اینهمه واژه معادل از این واژه ها استفاده میکنم.

مثلا وقتی میگی ""میخوام برم پابوس آقا""یعنی دستتات گرفتی بالا و سرت رو انداختی پایین و تسلیم تسلیمی.ادعا نداری.سر تا پای وجودت پر از نیازه و دنبال یه پناهگاه امن میگردی که بشینی و درددل کنی و آروم اشک بریزی...

دارم میرم پابوس آقا.دل تو دلم نیست.حال عجیبی دارم.دو هفته ای نیستم.اگه لایق باشم برای همتون دعا میکنم.دوستتون دارم زیاد...