نگاهی به ساعت  موبایلم میندازم ساعت نزدیک 2 نیمه شبه.چراغ مطالعه رو خاموش میکنم و کتابو میذارم کنار رختخوابم.تو رختخواب جابجا میشم اما خوابم نمیبره.موبایلمو نگاه میکنم ساعت حدود 2:45 است .اعصابم خرد میشه چون خوابم میاد اما خوابم نمیبره.گوشیمو دستم میگیرم میرم سراغ اس ام اس هام و دوباره میخونمشون اما بی فایدس.حوصله گوش دادن به آهنگهای تکراری موبایلمو اصلا ندارم.میرم سراغ رادیوی گوشیم.با بی حوصلگی هندسفیری رو تو گوشم میذارم و چشمامو میبندم.رادیو جوانه.صدای گرم و گیرای مجری که دعوت میکنه به یه موسیقی سنتی گوش بدیم.

چشمامو اصلا باز نمیکنم تا شاید خوابم ببره.صدای کمانچه و تار تو گوشم میپیچه .یه آرامش قشنگی بهم میده و بعد از چند دقیقه صدای گرم استاد:

سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

                                                 پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

...........

ساعت 6 بیدار میشم تا آب بخورم .موبایلم خاموش شده و من اصلا نفهمیدم کی خوابم برده.

ای اولین شب آشنایی من با رادیو بود

از اون شب چند ماهی میگذره.اما دیگه از بی خوابی سراغ رادیو نمیرم .هرشب ساعت 12 شدم مشتری پر و پا قرص رادیو.برنامه هاش عالیه.وقتی چشماتو میبندی و داستانش شروع میشه و تو فقط صداشونو میشنوی اما تو ذهنت تمام صحنه هارو مجسم میکنی خیلی حس قشنگیه.موسیقی پاپ و سنتی اش ام که دیگه هیچی.(خوشبختانه رپ پخش نمیکنه .خدا خیرش بده)بعضی وقتا برنامش اینقدر شاده که دوست داری از رختخواب بپری بیرون و بری سراغ حرکات موزون .

خلاصه اینکه عالیه امشب برو سراغ رادیو تا مشتری شی.

دلم برای رادیو میسوزه با این برنامه های خوب و با کیفیت اما در حال  فراموشی

بدست ما نسل سومی هاست.

                                     پس تو نذار فراموش بشه

پ.ن1:تازه به حسن سلیقه پدر بزرگم پی بردم  جون همیشه شب ها رادیو گوش میده

پ.ن2:بخدا نیم ساعت رادیو گوش کردن ارزش 10 قسمت این جومونگ بی خاصیت رو داره

نه مرادم    نه مریدم   نه پیامم    نه کلامم    نه سلامم    نه علیکم 

   نه سپیدم    نه سیاهم  نه چنانم که تو گویی    نه چنینم که تو خوانی

    نه آنگونه که گفتند و شنیدی    نه سمائم       نه زمینم  

نه به زنجیر کسی بسته و برده ی دینم   نه سرابم   نه برای دل تنهایی

تو جام  شرابم

نه گرفتار و اسیرم     نه حقیرم    نه فرستاده ی پیرم    نه بهر خانقه و

مسجد و میخانه فقیرم

نه جهنم    نه بهشتم      چنین است سرشتم

این سخن را من از امروز نه گفتم    نه نوشتم     بلکه از صبح ازل با قلم

 نور نوشتم  

حقیقت نه برنگ است نه بو     نه به های است نه هوی     نه به این

است نه او    نه به جام و سبو  

گر به این نقطه رسیدی به تو سربسته و در پرده بگویم     تا کسی

نشنود این راز گهر بار   جهان را                                  

 عیانی   تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی     تو ندانی

 که خود آن نقطه ی عشقی

 تو اسرار نهانی    همه جا تو    نه یک جای    نه یک پای    همه ای    با

همه ای   همهمه ای     تو سکوتی    تو خود باغ بهشتی    تو به خود

 آمده از فلسفه ی چون و چرایی      به تو سوگند که این راز شنیدی و

نترسیدی و بیدار شدی     در همه افلاک بزرگی     نه که جزئی     نه

چون آب در اندام سبویی     خود اویی

به خود آی    تا به در خانه ی متروکه ی هر کس ننشینی و به جز

روشنی شعشعه ی پرتوی خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی 

                                                                              به خود آی

 پی نوشت:این نوشته زیبا چند خط اولش از زبان انسان و در ادامه از زبان خداوند به انسان

هنگامیکه     هنگامیکه در طوفان راه میروی

                                        سرت را بالا بگیر

واز تاریکیها نهراس

                               پس از هر طوفانی آسمان آبی خواهد بود

در طوفان راه برو  زیر باران قدم بزن

                                               تا رویاهایت پر شور و طوفانی شود

گام بردار   راه برو  با قلبی امیدوار

                                           هیچ گاه تنها نخواهی بود

امروز یکشنبه ٢١ تیر ٨٨ روزیه که تصمیم گرفتم تو این دنیای مجازی بزرگ یه جای کوچیک داشته باشم برای بیان عقاید و خاطره ها و دغدغه هام.

الان که دارم مینویسم حس خوبی دارم .امیدوارم این حس خوب همیشه تو این وبلاگ همراهم باشه.

            تیک تاک ساعت تولدت مبارک